Film- en lezingenreeks "Een nieuwe dag"
Een nieuwe dag: vervolg
op een eerdere dag. Gaat dat vervolg ook een nieuw begin betekenen?
Vier woensdagavonden over al dan niet benutte kansen.
- Kwalitatief
hoogwaardige en inhoudelijke films.
- Deskundige sprekers die
ingaan op inhoud en filmtaal
- Met zaalgesprek
Provadja,
Verdronkenoord 12
Alkmaar; 19:30 uur
Toegang: €10,= per avond
(met korting € 9,=); € 36,= voor de hele reeks
Reserveren: Provadja,
telefoon 072
520 20 22
met dank aan http://www.cinema.nl.
klik op de foto's voor de trailer.
Mammoth
Lukas Moodysson
2009, 125 minuten, Zweden, Denemarken, Duitsland
Drama
woensdag 4 november
Wat is er toch met Lukas Moodysson? Het eens zo vertroetelde wonderkind
van de Zweedse cinema, regisseur van internationale successen als
Together en Lilya 4-Ever, lijkt het voorgoed te hebben verbruid bij een
groot aantal filmcritici. Met het sombere, compromisloze A Hole in My
Heart en het experimentele Container sloeg hij een ander, weinig
commercieel pad in (geen van beide films bereikte de Nederlandse
bioscoop), wat bij sommigen twijfels opriep over zijn mentale
gezondheid. Maar ook Moodyssons terugkeer naar een meer toegankelijke
stijl, inclusief bekende acteurs, blijkt verkeerd te vallen.
Na
de premire in Berlijn in februari werd zijn nieuwe film Mammoth op
boegeroep onthaald. Misschien hadden de critici liever een minder
eenvoudig drama gezien, of misschien was het allemaal nog niet
conventioneel genoeg - hoe dan ook lijkt Moodysson over een speciaal
talent te beschikken om zijn publiek tegen de haren in te strijken.
Terecht
was het boegeroep beslist niet. Mammoth is geen meesterwerk, maar wel
een film met veel kwaliteiten. Op twee continenten volgt Moodysson de
beslommeringen van twee families: het New Yorkse stel Ellen en Leo met
hun zevenjarige dochter Jackie, en het gezin van de Filippijnse nanny
Gloria.
Leo (Gael Garca Bernal) is een rijke
internetondernemer die in Thailand een zakendeal probeert te sluiten.
Ondertussen draait de vermoeide Ellen (Michelle Williams) nachtdiensten
als chirurg. Beiden zijn rusteloos en ontevreden, zonder goed te weten
waarom.
Terwijl Ellen het leven van een kind probeert te
redden op de Eerste Hulp wordt haar eigen kind verzorgd door Gloria,
die op haar beurt haar kinderen aan de zorg van hun oma heeft
toevertrouwd. Het is een merkwaardige, misschien zelfs cynische
constellatie, die veel zegt over de dilemma’s van werkende ouders en de
relatie tussen het Westen en de rest van de wereld. De film snijdt meer
lastige thema’s aan, zoals consumentisme en prostitutie. Een
samenhangende verhandeling wordt het niet - conclusies mag de kijker
zelf trekken.
Mammoth heeft gebreken: te veel naeve
observaties, houterige dialogen, moeizame schakelingen tussen de
verhaallijnen. Toch zijn er genoeg scnes die het hart raken, gemaakt
vanuit een oprechte verontwaardiging over moderne misstanden. Ook in
zijn eerste Engelstalige productie doet Moodysson geen knieval naar de
critici of het grote publiek. Mammoth is opnieuw een volstrekt
eigenzinnige, integere film van een regisseur die zich maar niet laat
vastpinnen.Pauline Kleijer. bron: http://www.cinema.nl
Waltz with Bashir
Ari Folman
2008, 90 minuten, Isral, Duitsland, Frankrijk
Documentaire, Animatie
woensdag
11 november
De
Isralische regisseur Ari Folman verwerkte zijn oorlogsherinneringen in
animatiefilm Waltz With Bashir. ‘Het hele proces, het maken van een
film, bracht me weer in contact met de soldaat die ik ooit was.'
‘Herinneringen, verloren herinneringen, dromen, hallucinaties, bewustzijn, onderbewustzijn, drugs, liefde, dood, oorlog.’
De
Isralische regisseur Ari Folman (1962) somt droogjes de bestanddelen
op van zijn film Waltz With Bashir. Hij bedoelt maar: hoe had hij zijn
oorlogsverleden anders of beter kunnen verfilmen dan middels een
animatie-documentaire? Daar komt bij dat niet iedereen die Folman voor
zijn film sprak herkenbaar in beeld wilde verschijnen. ‘Tekenen was
voor mij de ideale oplossing. Ik wist direct dat een gewone
documentaire, met de geijkte talking heads, niet zou volstaan.’
Folman
trok begin jaren tachtig als infanteriesoldaat Libanon binnen, en was
onderdeel van het Isralische legeronderdeel dat niet ingreep toen
christelijke Falangisten iets verderop een slachtpartij aanrichtten in
de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila. Jaren later vroeg
het Isralische leger Folman eens te praten met een psycholoog, in het
kader van een researchproject. ‘Na afloop van de sessies stond ik
compleet versteld van mijn eigen herinneringen. Ik had mijn verhaal
nooit eerder verteld. En ik moest het eerst vertellen om het zelf te
kunnen horen.’
Vrienden
van Folman, ook werkzaam in de filmindustrie n soldaat in dezelfde
oorlog als hij, praatten evenmin over hun ervaringen. ‘Ik zou niet eens
een reden kunnen geven. We hadden het er gewoon nooit over.’
Folman
besloot een film te maken met als onderliggend thema de werking van het
(onbetrouwbare) geheugen. Daartoe zocht hij zijn oude strijdmakkers op,
onder meer in Nederland. Hij ondervroeg ze met behulp van een
videocamera en liet de beelden n verhalen verwerken door
animatiekunstenaars in Tel Aviv. Dat men buiten Isral ook
genteresseerd zou zijn in het eindproduct, kwam als een verrassing.
Folman: ‘Dit is de eerste animatiefilm ooit uit Isral. Terwijl we ’m
maakten, hadden we geen idee of we goed of slecht bezig waren.’
De
film werd opgepikt door de programmeurs van het filmfestival van
Cannes, en kreeg zeer lovende recensies van de internationale pers.
Cruciaal
moment in Waltz With Bashir is een korte sequentie van echte
video-opnames uit de kampen, waarop vermoorde Palestijnse vrouwen en
kinderen te zien zijn. Folman voegde de gruwelijke beelden toe omdat
hij ‘enorm bang’ was dat de boodschap van zijn film aan de
bioscoopbezoeker voorbij zou gaan. ‘Dat ze na afloop zouden zeggen:
wow, wat een coole animatiefilm. Of dat ze eerst over de muziek praten.
Zo van: goeie rock ‘n’ roll, vooral dat liedje Bomb bomb bomb Beiroet.
Dan zou mijn film totaal mislukt zijn. Ja, Waltz With Bashir s
misschien cool, maar er werden ook echt duizenden mensen afgeslacht.
Die 50 seconden echt beeld zijn volgens mij noodzakelijk.’
Filmen
als therapie heeft de naam slechte kunst op te leveren. Toch zou je het
wel zo kunnen noemen, beaamt Folman. ‘Het hele proces, het maken van
een film, bracht me weer in contact met de soldaat die ik ooit was.
Voorheen, als je me een oude foto gaf uit die tijd, herkende ik mezelf
wel, maar zag ik die persoon als iemand uit een totaal ander leven.
Sinds Waltz With Bashir maakt mijn verleden weer deel van me uit.’
Bor Beekman. bron: http://www.cinema.nl
Aanrijding in Moscou
Christophe van Rompaey
2008, 102 minuten, Belgi
Romantische komedie
woensdag
18 november
Mijn
man zit in zijn midlifecrisis, mijn oudste dochter zit in haar
puberteit, mijn jongste dochter denkt dat ze in de puberteit zit en
mijn zoon geraakt er maar niet in.’ Mijn leven, constateert Matty (41)
in plat Gents, bestaat uit ‘builen en blutsen.’
Haar
echtgenoot, tekenleraar, is ingetrokken bij een oud-leerlinge, en
twijfelt al vijf maanden over een echtscheiding. In de openingsscne in
een supermarkt duwt Matty een karretje voort, lege blik in de ogen,
futloos haar, mondhoeken naar beneden hangend. En als ze vervolgens met
de gezinsauto achteruit de parkeerplaats verlaat, botst ze ook nog eens
tegen een grote gele vrachtwagen. Chauffeur Johnny - 29, baardje,
rossig haar - stapt uit en maakt stampei. De twee ruzin in prachtig
Gents. Tot de politie intervenieert. Maar zo beroerd is Johnny ook weer
niet, hij haalt wel ‘lekstokken’ tevoorschijn; lolly’s voor Matty’s
kinderen. En vanaf dat moment dringt Johnny zich op in het leven van
Matty. Hij belt, repareert ongevraagd haar auto en verklaart haar op
alle mogelijke manieren de liefde.
Het Vlaamse
Aanrijding in Moscou (Moscou is een volkswijk in Gent) is het
speelfilmdebuut van Christophe van Rompaey. De in Gent geboren
regisseur situeert zijn naturalistisch gefilmde, zwarte komedie in een
volks milieu. En hoe hij het koddige dialect ook uitmelkt, nooit worden
de personages karikaturaal. Dat is ook de verdienste van de acteurs.
Barbara Sarafian is weergaloos als Matty; lelijk, mooi, kwetsbaar n
krachtig.
Het scenario, dat een prijs won tijdens het
filmfestival van Cannes, is luchtig aan het oppervlakte, maar kent een
donkere ondertoon - vluchtwegen als drank, geweld en de dood zijn nooit
ver weg. Aanrijding in Moscou ontspint zich, net als de keuzes van
Matty, volgens een geheel eigen patroon.Bor Beekman. bron: http://www.cinema.nl
l’Empreinte de l’ange
Safy Nebbou
2008, 95 minuten, Frankrijk
Drama
woensdag 25 november
Twee moeders die vechten als leeuwinnen om een kind
De
grootste verrassing komt nadat L’empreinte de l’ange is afgelopen.
‘Gebaseerd op een ware geschiedenis’ staat er op de aftiteling. Het
lijkt haast een verantwoording, na een behoorlijk ongeloofwaardige
ontknoping; de werkelijkheid overtreft blijkbaar weer eens de
verbeelding.
Helemaal
correct is dat niet, want het grootste deel van het scenario komt uit
de koker van regisseur Safy Nebbou, die zich losjes liet inspireren
door het verhaal van een Amerikaanse moeder die in een meisje haar
overleden dochter meende te herkennen. In L’empreinte de l’ange draait
het om moeder Elsa (Catherine Frot), die in de nasleep van haar
scheiding het gezag over haar zoon Thomas dreigt te verliezen.
Volgens
haar ex-man is Elsa depressief en labiel, als gevolg van een trauma uit
het verleden. Nebbou houdt de toedracht bewust vaag, zodat lange tijd
onduidelijk blijft wie we precies voor ons hebben. Is Elsa een
toegewijde moeder met een feilloze intutie, of een gekrenkte,
misschien zelfs gevaarlijke fantast?
Alles wijst op het
laatste, wanneer Elsa het gezin van Claire (Sandrine Bonnaire)
hinderlijk begint te stalken. Ze heeft het voorzien op Claires 6-jarige
dochter, Lola, in wie Elsa haar eigen kind ziet. Vanzelfsprekend houdt
Claire de boot af, vooral als ze merkt dat Elsa’s interesse ongezonde
vormen aanneemt.
Nebbou vermengt de thrillerelementen in
L’empreinte de l’ange met een karakterstudie van twee gekwetste
vrouwen. Dankzij het sterke spel van Frot en Bonnaire pakt dat goed
uit. Zonder onnodige dramatische ingrepen loopt de spanning tussen hen
hoog op.
Volgens Nebbou gaat zijn film over het
moederinstinct, dat eerder dierlijk dan rationeel is. In die visie
vechten Elsa en Claire als leeuwinnen om een kind. Verplaatst naar een
welvarende buitenwijk, waar de kinderen niets te kort komen en iedere
vorm van gevaar lijkt te ontbreken, is dat een fascinerend schouwspel.
Het
is jammer dat Nebbou zijn thrilleraanpak uiteindelijk verruilt voor
onvervalst melodrama waar zelfs zijn ervaren hoofdrolspelers een hele
kluif aan hebben. Waar gebeurd of niet, de finale van L’empreinte de
l’ange is een vervreemdende anticlimax.
Pauline Kleijer
. bron: http://www.cinema.nl